یک صندلی-یک طناب

امشب تمام می شوم و می روم به خواب

خوابی که وسوسه اش مال سال ها -

پیش است و من نفسم بود توی آب

انگار غرق می شدم این سال ها و باز

یک ترس گنگ نقشه ی من را کمی خراب-

می کرد و من ولی از این که عاقبت

آسوده می شوم ! همه تردیدها حباب

می شد درون ذهنم و حالا ته خطم !!!

امشب به خاطر من ماه شو ! بتاب ...

تا مرگ را نه که تاریک ؛ بلکه رو-

شن تجربه کنم نه سرآغاز التهاب ...

خطی کشید رفتن تو روی ترس هام !

اصلاً چه خوب شد... نمی میرم از عذاب-

وجدان این که تو باشی که پشت سر

فردا به جا بماند و یک عمر اضطراب

آنجا...میان خاک ؛ مرا دق دهد که من

باعث شدم که زندگی تو شود خراب !!!

از بس که حرف های نگفته درونم است ؛

هر سطر زندگی ام حجم یک کتاب

دارد ؛ولی پس این شب نمانده جز

یک صندلی، جسدی سرد و یک طناب